بخش‌های مسابقه طه نو

این فضا دو کارکرد اصلی دارد: نمازخانه با هدف عبادت و آرامش معنوی، و سالن اجتماعات برای برگزاری مراسم، جلسات یا گردهمایی‌های دانشجویی. طراحی باید به‌گونه‌ای باشد که هیچ‌کدام از این دو کارکرد را تحت‌الشعاع دیگری قرار ندهد؛ نه چنان مذهبی و ایستا باشد که برای یک مراسم عمومی نامناسب به‌نظر برسد، و نه چنان خنثی باشد که حس معنوی و آرامش‌بخش نمازخانه را از بین ببرد.

قابلیت اجرا: با توجه به کاربری دوگانه، عناصر تزئینی باید ثابت، بادوام و مستقل از چیدمان باشند (روی دیوار اجرا شوند، نه اشیای قابل‌جابه‌جایی که در چیدمان مراسم مزاحمت ایجاد کنند). طرح نباید مانع نصب پرده، پروژکتور یا تجهیزات صوتی موقت برای برگزاری مراسم شود؛ همچنین متریال و رنگ باید فاقد بو یا مواد آزاردهنده بوده و اجرا در ساعات هماهنگ‌شده با برنامه‌ی استفاده از فضا (نماز و مراسم) انجام شود.

جذابیت بصری: طرح باید در حالت نمازخانه، حس آرامش و تمرکز را منتقل کند و در حالت سالن اجتماعات، پس‌زمینه‌ای شیک و متناسب با یک رویداد رسمی باشد. کمینه‌گرایی هدفمند و دقت در تناسبات و تقارن، پاسخ بهتری نسبت به الگوهای شلوغ یا رنگ‌های پرتضاد می‌گیرد — رویکردی که در هر دو کارکرد جواب می‌دهد.

به‌روز بودن: الهام از هندسه‌ی اسلامی و نقوش سنتی همچنان مسیر اصلی برای بخش معنوی است، اما بازخوانی معاصر این عناصر (نه کپی مستقیم) به طرح اجازه می‌دهد در نقش سالن اجتماعات هم امروزی و رسمی به‌نظر برسد، نه صرفاً مذهبی.

آینده‌نگری: طرح می‌تواند پیوند میان ریشه‌های فرهنگی-معنوی دانشگاه و نقش آن به‌عنوان محل گردهمایی و تصمیم‌سازی جمعی دانشجویان را به‌شکلی ظریف بیان کند — جایی که هم تفکر فردی (نماز) و هم تعامل جمعی (اجتماعات) معنا پیدا می‌کند.